Wina świata - część ósma

Wina świata - część ósma

Rzymianie już około 100 lat przed nasza erą zaczęli uprawiać winorośle nad Renem i w jego dorzeczu. Później winiarstwem zajmowali się głównie zakonnicy, a najlepsze winnice powstawały przy klasztorach i zamkach panujących rodów.  Już w pierwszej połowie osiemnastego wieku zaczęto selekcjonować uprawiane szczepy winorośli, winnice zaś zaczęto sytuować na najlepiej nasłonecznionych stromiznach nad brzegami rzek.  Nie tracono czasu i pieniędzy na wytwarzanie win kiepskiej jakości, lecz dążono do uzyskiwania win dobrych i bardzo dobrych, odpowiednio dojrzewanych i przechowywanych.  W ten sposób ukształtowano klasyczny typ wina niemieckiego -–białego o różnym stopniu wytrawności lub lekkiego wina słodkiego o owocowym zapachu z odrobiną kwasu.   Winnice niemieckie zajmują obecnie około 1% ziemi uprawnej to jest 100 000 hektarów i znajdują się one głównie na południowym zachodzie Niemiec.  Wytwarzanych jest rocznie około dziesięciu milionów hektolitrów win z czego  85%   stanowią wina białe.  Wina niemieckie mają szczegółowe i precyzyjne oznaczenia, a wszystkie ich  cechy są  dokładnie podane  na etykietach win.  Na etykietach znajdują się następujące dane:  producent, nazwa obszaru uprawy, klasa jakości, rocznik, miejscowość i nazwa zbocza, gatunek winogron, stopień wyróżnienia, zawartość alkoholu, urzędowy numer kontroli i pojemność .  Tutaj w moim tekście skupię się tylko  na krótkim opisaniu poszczególnych kategorii  jakościowych i typów win niemieckich.   Kategorie są następujące:

- Deutscher Tafelwein – wina stołowe zwyczajne /nie markowe/, wytwarzane z winogron dopuszczonych do uprawy na terenie Niemiec 

- Deutscher Landwein – wina stołowe o wyższej jakości, lecz również nie markowe.  Winogrona użyte do ich produkcji muszą pochodzić z jednego  z czterech obszarów  uprawnych.

- Qualitatwein bestimer Anbaugebiete  /Q.b.A./ - są to wina markowe wysokiej jakości z określonych terenów uprawowych, których jest trzynaście.  Każde wino poddawane jest kontroli jakości w zakresie gatunku winogrona, jego dojrzałości, harmonii, smaku i zapachu.  Dojrzewa od 3 do 4 lat.

- Qualitet mit Prodikat  /Q.m.P./  wino markowe z wyróżniającą się oceną jakości.  Do tych win obowiązują najwyższe wymagania odnośnie jakości winogron.  Dojrzewa 4 lata i więcej.

Na etykietach win niemieckich można spotkać następujące oznaczenia ich typów:

- Kabinett – lekkie wino sporządzone z dojrzałych winogron.  Uważane jest za najlżejsze wino markowe na świecie.  Dojrzewa 6 – 7 lat.

 -Spatlese – wino półwytrawne z całkowicie dojrzałych winogron, zebranych najwcześniej 7 dni po rozpoczęciu ogólnego winobrania w celu osiągnięcia większej koncentracji ekstraktu.  Odznacza się pełnym wykwintnym smakiem.  Dojrzewa 9 do 12 lat. 

- Auslese – Wino półwytrawne lub półsłodkie sporządzane z najlepszych, pojedynczo sortowanych, całkowicie zdrowych i dojrzałych gron.  Ma wykwintny aromat i pełny smak.  Dojrzewa 10 do 15 lat.

- Beerenauslese – wino słodkie, bardzo dojrzałe, wykwintne, uzyskane z przedłużonej wegetacji winogron, które zbiera się przejrzałe i pokryte szlachetną pleśnią, nadającą winu niepowtarzalny aromat i smak.  Ma intensywną bursztynową barwę.  Dojrzewa 15 do 20 lat.

- Trockenbeerenauslese – wino unikatowe, bardzo słodkie o najwyższym wyróżnieniu.  Uzyskane z pojedynczych wyschniętych na krzaku, zrodzynkowanych winogron, zbieranych w końcu października i w listopadzie.  Ma najbardziej skoncentrowany zapach i smak.  Dojrzewa minimum 25 lat.

- Eiswein – wino rarytas, szczególnego rodzaju, otrzymywane z przemarzniętych winogron zbieranych w temperaturze  -7 stopni Celsjusza i przetwarzanych również w zamrożonym stanie.  Charakteryzuje się większą kwasowością i słodyczą, ma niepowtarzalny smak.

Trzech ostatnich typów win nie otrzymuje się każdego roku, lecz tylko wtedy, gdy zaistnieją sprzyjające warunki.

Na etykietach win niemieckich spotkać można jeszcze następujące określenia:

Edel – szlachetne,  Reife- dojrzałe,  Zarte – delikatne,  Milde – łagodne, trockene- wytrawne,  Halb trockene – półwytrawne,  susse – słodkie,  herb – cierpkie. 

 

Andrzej  Różański